Wombat reizen en schrijven

Gouden tijden

2011-12-12T10:13:00.002+01:00

We zijn weer in Yangon! Gisteren zijn we na een rit van bijna 4 uur aangekomen vanuit het dorp Kinpun waar iedere toerist vroeger of later komt, men heeft hier namelijk de Golden Rock. Een enorme kei die al jaren op een puntje van een klif wiebelt, helemaal met bladgoud is beplakt en nu een van de meest heilige plekken in dit land is. De laatste 3 kwartier word je geacht te lopen en dat hebben wij gedaan en geweten. Een hele pittige wandeling naar boven en dan kom je bij de gouden steen. Je kunt je overigens laten dragen in een draagstoel door 4 potige mannen, maar dat zijn geen verhalen noch foto's waar je mee thuis kunt komen... De mensen die dit overigens wel deden keken allemaal licht beschaamd om zich heen.

Even terug:
In Pindaya de meer dan 8000 boeddhabeelden in de grot bewonderd en daar heeft Jan nog een hele klim met een gids gemaakt. Vandaar uit met de taxi naar Kalaw en toen weer in de nachtbus naar Bago waar we om 2 uur in de nacht voor een erg druk koffiehuis werden uitgezet waar kinderen nog volop aan het werk waren. 'Dat willen ze graag dan kunnen ze naar het Engelse voetbal kijken,' werd ons verteld... Tja... achterop de motor (elk bij iemand anders achterop en dat vond ik toch wel ietwat spannend want stel je nou eens voor dat ieder een andere kant uitging, Jan heeft nooit last van dit soort fantasieen) naar een hotel waar we om 3 uur naar bed gingen. Bago was leuk, we hebben er gefietst en dat doet geen toerist dus heeft de receptionist ons zijn eigen fiets en die van een ander verhuurd en wij hebben de grootste lol gehad maar vooral genoten van 2 enorme liggende boedha's die we toch weer erg mooi vonden en tot onze eigen verbazing waren we nog niet tempel en boeddhamoe. Want hoeveel kan een mens aan? Heel veel dus:). Vandaaruit waren we in een paar uurtjes in Kinpun en nu dus in dit hele mooie hotel met gouden uitzicht... want we kijken meer dan spectaculair op de Shedagon Pagode, de pagode waar we bijna 4 weken geleden onze reis mee zijn begonnen. Een mooi hotel, met van die zeepjes, en lekker zelf koffiezetten en aardige mannen die ons bed opmaken. Zoals Jan zei : we hebben het verdiend na onze rondreis! Ik zit nu in het Buisnescentrum van het hotel op heel fatsoenlijk internet. Morgen nog een dagje van zwemmen, iets bekijken en dan maandag vliegen we naar huis waar we op 13 december rond 11 uur hopelijk weer in Nijverdal zijn.

Was er dan niet iets dat niet leuk was?? Het rochelen en spugen van met name de mannen die op betel kauwen en dan van die rode fluimen de wereld inschieten, het mag een wonder heten wat we niet een keer geraakt zijn. En als dan ziet wat die betel aan het gebit doet... conclusie: er wordt in Myanmar niet getongzoend!!! Maar een dieptepunt vonden wij toch het aantal kinderen dat meehelpt in de aanleg van nieuwe wegen! Schokkend om te zien, kinderen die met manden met stenen sjouwen en dan stoppen en zwaaien als ze ons zagen. Dat trekt door je maag!

Op dit moment zitten wij op het vliegveld van Kuala Lumpur te wachten op onze vlucht naar huis.

Mooi Birma

2011-12-09T11:30:00.001+01:00

Naast mij zit een vrouw zachtjes te zingen, ze naait prachtige kussens voor haar zuster op de naaimachine, achter mij staan de bedden van het personeel en voor 1 euro mag ik gebruik maken van de bedrijfscomputer. De Kulturhusgedachte in een kamer. Een euro is niet veel maar is toch nog meer dan veel mensen hier op een dag verdienen.

Een paar dagen geleden zijn we midden in de nacht bij het Inle meer aangekomen en stonden om 4 uur voor de deur van dit hotel dat natuurlijk vol was. Geen nood, het lieve personeel haalde stapels dekens en kussen en maakten snel een bed voor ons op 2 banken waar we lekker hebben geslapen en om 12 uur was er een mooie huisje met terras aan het water klaar waar boten met het lawaai van een helekopter doorheen knetteren. Alles went en het uitzicht is zo mooi. Vrouwen wassen zichzelf, heel discreet onder een soort omslagdoek, en doen de was, boten meren aan, toeristen gaan voorbij en wij zitten erbij en kijken er naar, vragen om heet water en maken koffie en thee. De service is fantastisch, zo gauw we terugkomen na een dag fietsen staat er alweer een sapje klaar. Het ontbijt wordt op ons terras geserveerd en Jan krijgt hele visioenen dat dit straks thuis ook allemaal zo gaat...
Da markten zijn zo mooi en zo autenthiek, met prachtige mensen die allemaal wel op de foto willen. We hebben veel gefietst en mooie tempels en statige monniken (van piepjong tot stokoud) gezien, soms moet je uitwijken voor een grote ossenkar en zwiept er zo'n staart tegen mijn buik aan omdat de weg zo smal is. Oude door de jungle overwoekerende tempels maken plaats voor nieuwe tempels, rijstvelden en bamboebossen wisselen elkaar af en regelmatig stappen we van de fiets af omdat de weg zo slecht is maar de weergaloze mooie omgeving vergoedt alles.

Een paar losse flodders:
- we wisselen geld in hotels, bij de fietsverhuurders of in een restaurant. De koers is erg slecht, je krijgt hooguit 750 kyat voor 1 dollar, maar alles blijft natuurlijk voor ons goedkoop
- men kent hier geen muntgeld
- bij een drankje wordt vaak een schaaltje pinda's bij geserveerd
- Jan kreeg in een restaurant citroenschijfjes bij zijn koffie
- het bestelde bordje patat werd een schaaltje chips met ketchup
- in een restaurant vandaag mijn eigen laptop gebruikt, er was WiFi, hotmail was geen probleem mijn eigen website wel...
- merken wij niets van reizen in een dictatuur
- zien we amper politie, maar er zal zeker politie zijn die wij niet als zodanig herkennen
- word je wel goed geregistreerd in hotels
- krijg je overal een rekenig van
- zijn afbeeldingen van Aung, wat is haar naam ook alweer, overal te koop

- maar we kregen de slappe lach toen ik een pannenkoek bestelde en het bestek zag dat men mij gaf: een metalen cocktailprikkertje een theelepeltje!!! Alles trouwens lekker opgegeten:)

Morgen gaan we met de taxi naar Pindaya (zal het vast fout schrijven) waar in een grot meer dan 800 verschillende boeddha's staan, we willen daar 2 nachten blijven. Met de bus was lastig omdat de chauffeurs slechte ervaringen hebben met toeristen die hun bagage niet op het dak willen hebben. Zo lang wij zelf niet op het dak moeten zitten vinden wij het best. Maar goed, nu gaan we met een taxi, ook wel eens lekker en ook leuk om eens overdag te reizen!

Birma in beeld

2011-11-28T07:10:00.001+01:00

De kleine monnik en de lange busreis

2011-11-24T12:50:00.002+01:00

We zijn toch wel wat gewend wat busreizen betreft maar de ervaring heeft ons nu geleerd dat er altijd een overtreffende trap is... Deze keer in de vorm van de busrit van Pyay naar Bagan. In Pyay komen was geen probleem maar toen wilden we na een paar dagen weer weg... Keurig kaartjes gekocht, na 4 uur wachten nog geen bus. Ja, de bus is er, nee de bus is er nog niet, ja hij komt er aan, nee toch niet de chauffeur moet eerst rijst eten, ja over 1 uur is ie er... Toen ineens, kom maar mee, niet op het normale terrein maar ergens achter. We zijn niet snel op ons mondje gevallen maar deze bus waar voller dan volst en daar moesten wij en nog 6 andere mensen bij in. Op de voorste rij heeft men 2 mensen van hun plek gehaald en daar moesten wij zitten. Wij zijn op onze knieeen de bus in gekropen aangezien het hele gangpad vol lag met zakken mais, van die 50 kilo zakken. Ik zat dan tegen het raam dat niet dicht wilde, tussen mij en de chauffeur een reservewiel en en een doos onder mijn voeten. Jan kon niet met de voeten aan de grond komen, maar als er dan eindelijk een bus komt en men ook nog een hele bank vrij heeft gemaakt voor 2 blanken, dan bedank je natuurlijk vriendelijk voor dit royale aanbod. Op de zakken en half op andere mensen zat een kleine monnik, amper 10 jaar oud. We hebben heel wat naar elkaar gelachen en geknikt, 't was ook een scheetje.
Na 14 uur rijden en zo'n 450 km te hebben afglegd zijn we dan in Bagan aangekomen. Ik heb een foto van mijn monnikenvriendje genomen, nog een keer lachen en toen gingen we ieder ons weegs.

Bagan is weergaloos mooi met zijn duizenden tempels, het komt wat schoonheid betreft dicht in de buurt van Angkor Wat in Cambodja. Uren hebben we gefietst tussen en naar de tempels, wat een parels zitten er tussen. Morgen gaan we naar Mount Popa en vrijdag met de boot naar Mandalay.

Vanmiddag geluncht in een zaakje waar we gisteren wat hebben gedronken, de man herkende ons en gaf Jan als kado een flessenopener en ik kreeg een mooi gelakte houten armband. Neen niet betalen, jullie betalen alleen het eten en drinken dit krijgen jullie van mij. Weer waren we met stomheid geslagen. Wat een land en wat een mensen, wanneer ik naar een persoon lach zijn er minstens 3 mensen die terug lachen.

Internet gaat redelijk, soms geen toegang en dan wel weer. Het mag duidelijk zijn dat we volop genieten wat een schitterend land waar de zon elke dag schijnt, de hotels zijn prima, het eten is goed en lekker en ook aan lekkere cappuccino's is geen gebrek:)

Lege vliegtuigen en kale monniken

2011-11-17T13:22:00.002+01:00

Daar zijn we al! Een superreis, 4 stoelen per persoon!!, lekker eten, een mooi boek gelezen, diverse cd's beluisterd en een rustig gezelschap; kan ook niet anders met zo weinig passagiers! In KL een paar uur gewacht en na ruim 2 uur vliegen landden we in Yangon! Mooi schoon vliegveld, vlotte afhandeling en er stond een man enthousiast op ons te wachten om ons naar het hotel te brengen waar ik dit nu zit te typen.
Het is heerlijk warm, ruim 27 graden en da's wel even iets anders dan de -2 waarmee we gisteren zijn vertrokken. Klammigheid valt erg mee. De in rood geklede monniken sieren het straatbeeld op en aangezien de zon zo fijn kan schijnen op hun kale schedels hebben de meeste monniken hun pij zo gedrapeerd dat er ook een punt over de schedel valt. Functioneel kledingstuk dus.
En nee, dat zwart geblakerde gebouw waar ik in gedachten al een fikse brand de schuld van gaf, dat is de universiteit en die is nog volop in gebruik! Hoezo onderhoud? Het is rustig in de stad, er rijden volop auto's maar die toeteren niet, niemand spreekt ons aan om iets te verkopen maar een gulle glimlach komt hier al snel tevoorschijn.
Zojuist even toiletpapier gekocht, gelijk maar 6 rollen, de mensen zijn niet zo groot en het toiletpapier ook niet... 'Zullen we dan maar direct 6 rollen meenemen,' zeggen we tegen elkaar...

We gaan morgen naar de trots van deze stad: de Swedagon pagode! Onze eerste kreukvrije dollars al gewisseld, morgen even zoeken naar een betere koers maar nu hebben we in ieder geval geld. Ook een paar Engelsen gesrpoken die hun beschadigde dollars slecht kwijt kunnen. Elk briefje wordt zorgvuldig bestudeerd voordat men het wil wisselen.

We leven nu in de toekomst ten opzichte van jullie, de klok loopt hier 6 1/2 uur vooruit!

Naar Birma...

2011-09-27T11:49:00.000+02:00

... of moeten we toch zeggen naar Myanmar? Na lang wikken en wegen hebben we besloten om toch naar Birma te gaan. Een land dat al lang op ons wensenlijstje stond. Maar mag je er wel naartoe? Is het geen foute bestemming? Wat ons wel snel duidelijk was dat de bevolking heel graag toeristen ziet komen. Ook kun je, wanneer je dat wilt, je geld heel goed besteden bij de plaatselijke bevolking, zonder dat het militaire regime hier 'beter' van wordt.
De tickets zijn gekocht, de route staat op papier. Ik zal proberen om af en toe hier een impressie te schrijven.

Namibia; we komen weer terug

2011-05-04T19:14:00.004+02:00

Voordat we weg zijn is de heimwee al begonnen. Wat blijft het toch een heerlijk land om door te reizen, de eindeloze wegen, het vele wild en de vriendelijke mensen. Dat alles zo prachtig groen was, was toch wel een bonus. Tja, en dan de olifanten, we weten dat ze er zijn maar behalve op een paar verkeersborden hebben we deze dikhuiden niet mogen zien. Dus we moeten wel terugkomen.

Heerlijke dagen in Swakpmund gehad, teveel gewinkeld, maar het is ook allemaal zo mooi... De Sossusvlei was in een woord schitterend, grote dotten groen gras sierden de rode duinen op, springbokken liepen, voor, naast en achter de duinen en Jan heeft natuurlijk teveel foto's gemaakt. Via een stop in Luderitz zijn we naar Springbok in Zuid-Afrika gereden waar de douanebeambte ons vertelde dat Osama dood was. Zo hoort een mens nog eens wat.
In Stellenbosch onze laatste kampeernacht gehad en de laatste 2 dagen verblijven we in een heerlijk hotel midden in Kaapstad. Onze slaapmatjes waren poreus, de tent begon ook gebreken te vertonen en de man op de camping was er maar wat blij mee. Zo hebben wij weer meer ruimte voor souvenirs... Ik had graag een paar foto's erbij willen plaatsen maar dat lukt niet. Thuis zal ik dit goedmaken. A.s. zaterdag, 7 mei, hopen we weer in Nijverdal te zijn.

Namibia: Swakopmund... 4.635 km

2011-04-27T11:48:00.003+02:00

Een paar mooie foto's. Schitterende Hererovrouwen in Opuwo en en foto van ' onderweg'.

Vandaag de plaatjes, later meer praatjes!

Namibia: Opuwo... 3.744 km

2011-04-24T16:10:00.002+02:00

Het is een feest van herkenning om weer in Opuwo te zijn, we rijden direct naar de camping, zetten de tent op dezefde plek neer en de Fransman herkent ons direct en zoent mij hartelijk drie keer op mijn wangen. Gelijk naar de bakker waar ik naast een mooie Himba vrouw op mijn brood wacht. Heerlijk!

Etosha was weer top, helaas geen olifanten wel veel giraffes, 2 leeuwen, honderden zebra's en 2 enorme neushoorns en... een glimp van een heus luipaard. Ze bestaan dus toch. Geen foto maar voor altijd op ons netvlies!

De afgelopen regen heeft voor veel slechte wegen gezorgd en we passen dan ook ons schema aan. We hebben niet veel regen gehad maar de naweeen zijn nog duidelijk aanwezig.

Vanmorgen naar een Herero en een Himba dorp geweest, wat weer zeer de moeite waard was. Ik zal proberen om er de volgende keer wat foto's op te zetten. Het internet is heel fatsoenlijk maar ik met de toetsen bijna naar beneden beuken, zoveel vet zit er tussen... Volgend keer meer.

Zuid-Afrika; Springbok...590 km

2011-04-18T09:11:00.001+02:00

Wat voelt het heerlijk om weer terug te zijn en Kaapstad ontvangt ons in stijl met een smurfenblauwe hemel, een wolkenvrije Tafelberg en gezellige terrasjes. Precies zoals ik het had gehoopt...
Het autorijden aan de linkerkant gaat als vanzelf en we rijden via een overnachting in Springbok, door naar de grens in Noordoewer en zijn snel in Namiibië.
De eerste nacht kamperen zit er alweer op, lekker in de tent in Hobas, bij de Fish River Canyon geslapen en dan word je wakker van de zon op de tent, het geroezemoes van andere kampeerders en ben je kkaar vor een nieuwe dag.
Zebra's, springbokken, de elegante spiesbokken en struise struisvogels maken het landschap nog mooier wanneer we naar Seeheim rijden. De eindeloze verten, de groene waas die door de regens over het landschap liggen, dan mag duidelijk zijn dat we niets meer te wensen hebben.

We zitten nu in Windhoek bij vrienden, gaan vanavond aan de braai en morgen door naar Etosha.

Don''t fall in love...

2011-03-31T13:51:00.002+02:00

... fall into chocolate...

Deze mooie spreuk kwam ik tegen in de supermarkt in Keetmanshoop. Keetmanshoop een grotere plaats in Namibië waar we een paar keer zijn geweest. Namibië, nou niet echt een land waarbij ik aan chocolade moet denken. Ghana ligt dan eerder voor de hand want daar is cacao een product dat volop geexporteerd wordt naar onder ander Nederland.

Maar... over een paar weken hopen we weer rond te rijden in Namibië en wie weet kom ik ook weer in Keetmanshoop en dan ga ik op zoek naar de winkel om te zien of deze spreuk er nog hangt. Tot die tijd moet ik het doen met de heerlijke chocolade uit Zutphen. Voorwaar geen straf:)
Bij bonbon.nl komt elke chololadeliefhebber aan zijn trekken, en ik dus ook. Vooral nu we met pasen in Afrika zijn, moet ik zorgen dat ik voor ons vertrek de nodige chocolade binnen handbereik heb.

Baie mooi Namibia...

2011-03-06T14:29:00.001+01:00

... nog even geduld en dan mogen we weer. Op 13 april vliegen wij, via Istanbul, naar Kaapstad. Na een paar dagen in deze mooie stad aan de Kaap, reizen we door naar Namibia. Bekende plekken bezoeken, nieuwe plekken ontdekken. Uren rijden op lege wegen, stoppen voor overstekende olifanten en souvenirs kopen die we niet nodig hebben maar zo leuk zijn om te hebben. Het mag duidelijk zijn: we hebben er veel zin in.

Treed binnen...

2010-12-28T19:06:00.000+01:00

... via één van deze fraaie voordeuren die menig huis of moskee sieren.

Niet gehinderd door teveel kennis hebben we genoten van een mooi land met een vriendelijke en hulpvaardige bevolking.

Kleurrijk Marokko

2010-12-26T14:50:00.000+01:00

Wat een heerlijk land om door te reizen. Prettige mensen, souks vol met de mooiste spullen, Arabische muziek (niet te lang:)) statige minaretten, hippe moderne meiden en zeer zwaar gesluierde vrouwen op straat. Een gevarieerd land vol met kleuren en geuren.

Naar Marokko

2010-12-10T14:38:00.001+01:00

Heerlijk, naar de zon! Op 19 december vliegen we naar Casablanca, de grootste stad van Marokko. Na 2 dagen stappen we in de huurauto om lekker een rondje te rijden.
Zon, zee, zand en cappuccino = Vakantie. Gaat helemaal lukken.

Ghana... een reis op het ritme van de drums

2010-10-06T13:54:00.002+02:00

Mijn allernieuwste boek... is klaar! Kijk voor meer info op Ghana

Bor en de leeuwen

2010-07-12T09:18:00.003+02:00

'Apetrots' was Bor uit Lemelerveld op zijn leeuwen! Enkele weken geleden waren de bossen in Lemelerveld 'bezet' door veel Afrikaanse dieren en een verdwaalde koala uit Australië. De kinderen konden aan de hand van een puzzeltocht (Jan zijn dierenfoto's hingen hiervoor in de bomen) de dieren opspeuren. Er waren mooie dierenmaskers en dierenkleurplaten die de kinderen in konden leveren in de bibliotheek in het Kulturhus De Mozaïek in Lemelerveld.
De mooiste kleurplaat werd beloond met een fraaie dierenfoto van Jan. Bor was de terechte winnaar en hij heeft uit de dierencollectie van Jan deze schitterende en trotse leeuwen uitgezocht. Inmiddels hangen de Afrikaanse leeuwen in Bor zijn slaapkamer.

Ghana... in beeld

2010-05-27T12:38:00.001+02:00

Nog een paar uurtjes en dan is deze reis ook alweer voorbij! We gaan zo even op jacht naar de laatste souvenirs, en lekkere cappuccino... We hebben het verdiend, vinden we zelf.

Ghana... een land van trotro's, bussen en taxi's

2010-05-22T13:33:00.003+02:00

Wederom zit ik in het luxe hotel in Tamale te internetten in de receptie. Maar... we hebben er nu ook een kamer genomen. Jan kijkt naar een of andere voetbalwedstrijd. Gaan straks geld pinnen, naar de arts en craft market en wat eten. Eten valt ons niet mee, niet dat het niet goed is maar door de hitte hebben we nooit veel trek. Wel drinken we de hele dag door. We hebben een paar mooie dagen doorgebracht in het Noorden, vooral de overnachtig in Sirigu was de moeite waard, volgens velen Ghana's mooiste guesthouse met fraai beschilderde muren en tekeningen. Ik heb er een paar foto's bijgedaan, ook van de schattigge moskee in Larabanga. Gisteren met de trotro teruggekomen in Tamale, door een Afrkaans landschap van majesteuze baobabbomen, lemen dorpen waar de hutjes een punten rietmuts ophebben en fijn rood zand dat later onder de douche in stromen van ons lijf spoelde.

Ghana is een diep religieus land en iedereen gebruikt de naam van de Heer om zijn of haar producten aan te prijzen, Jesus is my manager, dat ik las op een klein houten stalletje is één van mijn favoriten, of God's Time Bakery is een hele gewone naam voor een straatstalletje waar je brood kunt kopen dat de hele dag in de zon heeft gelegen, Try Jesus Foto's is een prima zaakje om pasfoto's te laten maken. Ik heb al heel wat van die borden op de foto gezet. Maar gisteren zagen we een topper, een bedrijf dat gordijnen maakt van high and low quality! Da's nog eens eerlijk.
Van hier uit willen we langzaamaan richting Acra reizen, ws. overnachten we weer in Hand in Hand. Vanuit Accra nog een paar dagen naar het Volta gebied. Met de bus, taxi of trotro kun je werkelijk overal komen, soms vergt het wel wat geduld... Maar goed, we hebben vakantie!

Ghana... een land vol contrasten

2010-05-19T13:58:00.003+02:00

Vanmorgen om vier uur zaten we al in de bus! Een klop op de deur, 'de bus is er al en wacht op jullie'... gelukkig was de bus te vroeg en wij op tijd! Nu moet je niet denken dat je een stoel voor jezelf hebt, nee die deel je met je veel te dikke buurvrouw en haar bagage. Maar goed, we zijn na een rit van uren aangekomen in Tamale waar we 1 nacht blijven voordat we doorreizen naar Bolgatanga. Het contrast kon niet groter zijn, ik zit in het meest luxe hotel dat de stad heeft op mijn eigen laptopje dit te typen, de airco staat op volle toeren, Jan zit achter de koffie in een schitterende buitenrestaurant, waar leguaantjes schichtig heen en weer ritselen. We hadden het verdiend vonden wij...
We zijn enkele dagen in het Mole park geweest, ontbijten met uitzicht op de badderende olifanten, bijna op een slang getrapt, apen die de suiker uit de pot stelen... natuurlijk net aan dat tafeltje waar ik zat te schrijven..., Kobus Kop antilopen die in kuddes van 30 voor de deur overnachten, een oerlelijk wrattenzwijnfamilie die schaduw zocht onder een auto, en af toe plumpten wij in het zwembadje om af te koelen. Maar voordat we er waren eerst met de bus van Techiman naar Tamale waar halverwege de rit de deur uit de rails liep... vervolgens samen met 2 Nederlandse meiden aan taxi genomen voor een afstand van 100 km, hele slechte weg, lekke band, geen reservewiel, auto aangehouden en de chauffeur met wiel onder de arm, naar het dichtsbijzijnde dorpje waar ze hem niet konden helpen, door naar de grote weg, ruim 2 uur later was hij er weer. Inmiddels was het bijna donker maar ze kregen ons niet klein, we hebben aan de kant van de weg een fraai kampvuur gemaakt en geduldig gewacht. Tja, toen lekke band 2, nog steeds geen reservewiel, die arme man heeft 20 min. doorgereden op de velg, stoppen was geen optie In het volgende dorp heeft hij ons overgedragen aan een andere taxi en na ruim 5 uur waren we er dan! We zagen er uit als een bos wortelen, helemaal onder dat fijne oranje-rode stof. Twee keer mijn haar uitgewassen! Maar goed, dit is natuurlijk wel Afrika.
Gisteren in Larabanga de oudste moskee van dit land bezocht, erg klein en erg mooi. Hele mooie foto's gemaakt. En nu dus een sprong in de tijd met internet en wifi!

Ghana... een land met vele koningen en waterkinderen

2010-05-15T17:41:00.000+02:00

Een fatsoenlijk hotel in Ghana's tweede grootste stad levert een snelle computer en een degelijk toetsenbord op.
Gisteren (7 mei) zijn we hier aangekomen met een trotro, een mini-busje waar 15 mensen inkunnen en die pas vertrekt als de bus vol is, na een uurtje wachten konden we gaan. In dit Ashanti gebied leven vele koningen, die nog veel te zeggen hebben. In het vliegtuig van Libie hier naartoe zat er eentje bij ons in het vliegtuig. Erg veel gouden sieraden, personeel en zelfs een soort van kroon op. Zij waren er vroeger mede verantwoordelijk voor dan de slavenhandel er was, zij boden de slaven aan in ruil voor o.a. geweren en kruit!

Vanuit Cape Coast hebben we Kakum bezocht, een tropisch woud waar diverse bruggen op 40 meter hoogte door de bomen hangen. Erg veilig en gegarandeerd geen valpartijen. Ging ook goed! Erg leuk om zo op de toppen van de bomen neer te kijken. Op de terugweg het apenopvangcentrum van 2 Nederlanders bezocht, 2 vage mensen met een vaag verleden die hier nu 6 jaar wonen en noooooit meer terugwillen... we vragen ons eerlijk gezegd af of ze wel terugkunnen! Maar leuk en aardig waren ze wel.

Een paar losse flodders:
- gelukkig zweet de Ghanees net zoveel als wij, voor dit doel draagt men altijd een fris gestreken en strak gevouwen zakdoek bij zich, ik heb zelfs al enkele oerHollandse boerenzakdoeken gezien, inmiddels hebben wij dit gebruik ook overgenomen en hebben een zakdoek in de hand!

- rouwadvertenties zijn kleurig en hangen aan bomen, muren, bussen of waar maar een plakje is, rouwen en be
graven is bijna een feest hier; ook levensgrote posters van mensen die allang overleden zijn moeten mensen er aan herinneren de overledene niet te vergeten. In de bermen zien we regelmatig grote witte grafstenen staan, valt wel op tussen het dikke groen; groen is het in dit deel namelijk! Hoe oud iemand is is vaak erg onduidelijk. Vaak zien we grote rouwposters van zeer ouden, soms wel 140 jaar oud!!

Vandaag 11 mei zitten we in Nkoranza (ze hebben een website, even googelen voor de geinteresseerde) en logeren bij Hand in Hand, een hartverwarmend project opgezet door een Nederlandse arts waar geestelijke gehandicapte kinderen worden opgevangen, om extra inkomsten te genereren hebben ze ook enkele guesthouses. De sfeer is ronduit fantastisch! Een project zoals onwikkelingssamenwerking volgens ons moet zijn, het personeel is Ghanees. Maar het heeft nogal wat voeten in aarde gehad om dit geaccepteerd te krijgen bij de bevolking, normaal worden gehandicapte kinderen niet geaccpeteerd, op eentje na, is van niemand de familie bekend. Geestelijk gehandicapte kinderen worden geboren uit een vrouw die verkracht is door de watergeest, een baby wordt na de geboorte bij de rivier gelegd zodat de watergeest het kindje mee terug naar de bodem kan nemen, of achtergelaten in het ziekenhuis of gewoon ter vondeling gelegd. Langzaam komt er verandering. Ook een meisje van 5, geboren zonder armen en beentjes, wordt hier liefdevol opgevangen. Ze wordt als een pakketje rondgedragen en je hart breekt als je dat de 1e keer ziet. Ze krijgt nu een speciale rolstoel, het is een slim meisje.

Zo, het heeft even geduurd, maar het internet lag er uit! We gaan zo met een taxi naar het apendorp, waar apen vrij tussen de mensen leven, ik weet alleen nog niet of ik wel uit de auto stap.. eerst maar eens even zien hoe dichtbij de apen komen... Ik ben niet zo'n held met apen. Jan verheugt zich er enorm op!

Morgen w.s. naar Tamale en dan door naar Mole.

Ghana... in beeld

2010-05-15T17:20:00.000+02:00

Ghana... een land met een gedeeld verleden

2010-05-08T13:55:00.003+02:00

Pffff het is gelukt om verbinding te krijgen. Het toetsenbord is vreemd en de punt nergens te vinden.Ja toch... het kommateken is dus de punt. Natuurlijk! maar de aanhouder wint.

We zitten even uit te blazen na ons bezoek aan de Hollandse slavenforten en de treurige slavengeschiedenis waar onze voorvaderen een belangrijke rol in hebben gespeeld. Het schaamrood bijna op de kaken want wat zich hier allemaal heeft afgespeeld. We konden ons niet aan de indruk onttrekken dat men af en toe licht verwijtend naar ons keek toen ze hoorden dat wij uit Nederland kwamen. Hollandse namen en graven onder de tropenzon. Vreemd en bizar. Er zijn ongeveer 60 van deze forten waarvan er nog 16 overeind staan. Tja als die Hollanders iets bouwen...
Vorig jaar nog bezocht door Obama waar de mensen nog steeds zeer trots op zijn dat hij Ghana als eerste land in Afrika heeft bezocht.

Vanuit Cape Coast Kakum bezocht en heerlijk genoten van een wandeling op 40 meter hoogte door de toppen van de bomen. Ook een opvangcentrum voor apen, gerund door Nederlanders bezocht.
Gisteren met de trotro in Kumasi aangekomen, het hart van de Ashanti, een stam met vele koningen en koninginnen. De enige koning die wij hebben gezien zat in het vliegtuig van Libie naar Acca, bedolven onder de gouden sieraden en met een heel gevolg achter zich aan.

Zijn net terug van West-Afrika's grootste markt, wat een drukte, wat een koopwaar en wat een geuren, dit alles vermengd onder de tropenzon.

Ghana... land van de vrolijke doodskisten

2010-05-02T20:40:00.003+02:00

De kisten stellen van alles voor: ananassen, colaflessen, fotocamera's, kreeften, vrachtautos en mijn favoriet was het stekelvarken. Grote doodskisten die iets vertellen van de overledene. Een unieke Ghanese traditie. Bij leven bestel je je doodskist en die wordt dan tevoorschijn gehaald voor je begrafenis. Nadat we onze eerste morgen aan het strand hadden doorgebracht ziin we 's middgas met de taxi naar z'on timmerwerkplaats gegaan. We wilden natuurlijk wel iets bijzonders doen.

Ghana, een heet, mooi en vriendelijk land. Na een goede vlucht via Tripoli, zijn we hier midden in de nacht aangekomen, 't was nog 30 graden!

Ghana... Wij Gaan!

2010-04-26T17:32:00.002+02:00

Daar gaan we weer. Het visum, na de nodige perikelen, staat in onze paspoorten, onze vaccinaties zijn nog 'geldig', de niet gebruikte malarone tabletten voor Zuid-Amerika gaan we nu slikken, de nodige reisliteratuur is aan geschaft en uitvoerig ingezien, de tassen zijn (bijna) gepakt en de koelkast is zo goed als leeg. M.a.w. we zijn er helemaal klaar voor.

Wij gaan naar Ghana! Het vroegere Goudkust aan de... kust van West-Afrika.
Een heel gevarieerd land met tropische wouden, olifanten en apen, veel verschillende volkeren met ieder hun eigen cultuur. Maar ook een land met schitterende kusten waar grote slavenforten herinneren aan de Hollanders die hier kapitalen hebben verdiend aan de slavenhandel.
Maar... ook hét land waar één van de nationale feestdagen (op 14 februari) een heuse chocoladedag is, wat natuurlijk dé reden is waarom we voor Ghana hebben gekozen!

Op Koninginnedag, wanneer jullie je massaal in het oranje hullen, vliegen wij, via een tussenstop in Libië, naar Accra de hoofdstad van dit land.
Zoals jullie van ons gewend zijn zullen we proberen om af en toe iets, via het wereldwijde web, van ons te laten horen.

Te gast bij BNN radio op 2e Paasdag

2010-04-03T11:50:00.008+02:00

Zo maar ineens een verzoek van BNN radio om op tweede paasdag, 5 april, in de studio in Hilversum over Paaseiland te komen praten. Paaseiland is 5 april 1722 per ongeluk ontdekt door de Hollandse Jacob Roggeveen.

Natuurlijk ga ik graag op dit verzoek in en op maandag 5 april tussen 20.00 en 21.00 zit ik achter de microfoon in de studio van BNN op het mediapark in Hilversum.

Beluister hier het hele interview!

Lezing Zuid-Amerika in Nijverdal

2010-03-15T11:52:00.000+01:00

Wat een mensen! Ongeveer 170 mensen hebben genoten van Jan zijn PowerPoint-presentatie in het Hervormd Centrum in Nijverdal. Al die mensen die toch maar even speciaal voor ons naar Nijverdal waren gekomen.
Jan heeft ze meegenomen naar Rapa Nui, door Chili, over de zoutvlaktes van Bolivia, naar de ruines van Machu Picchu in Peru. Veel mensen waren ook geïnteresseerd in mijn boek 'Starende beelden op Rapa Nui'.

Al met al een zeer geslaagde avond!

Starende beelden op Rapa Nui

2010-02-14T12:27:00.010+01:00

Mijn nieuwe boek is klaar! Ik ben er erg blij mee, het blijft toch kicken om iets, wat jezelf hebt gemaakt, in je handen te houden. De omslag is prachtig en de acht pagina's met kleurenfoto's geven het boek een absolute meerwaarde.
Wat een verschil met mijn eerste boek dat in 1992 verscheen. Eindeloos Australie, het boek dat ik schreef over onze reis van bijna vier maanden door het grote land Down Under.

Interesse in een gesigneerd exemplaar? Kijk op mijn site onder reisboeken voor alle informatie.

Wereldcontact reismarkt in Ede

2009-12-02T15:42:00.001+01:00

Wat was het weer een gezellige en inspirerende dag. Veel bekende en onbekende mensen gesproken, lekker mijn boeken verkocht en leuke contacten gelegd.
Vanaf 1992, toen nog in de Flint in Amersfoort, zijn we er al bij. Eén keer hebben we 'overgeslagen' toen waren we zelf op reis in Australië.
Na jaren de reismarkt in Het Spant in Bussum te hebben gehouden werd nu voor het eerst uitgeweken naar Ede. Een goede keuze, hoewel aan de bewegwijzering nog wel het een en ander aan schortte. Reizigers die gewend zijn om overal ter wereld hun weg te vinden, doolden hier vaak rond. Gelukkig sprak iedereen Nederlands en werd je al snel in de juiste richting gestuurd.

Een kleurrijke reis...

2009-09-19T10:01:00.001+02:00

is voorbij... Maar wat hebben we genoten, ok de kou was minder, maar wat een fantastische landen. De ongerepte natuur, de kleurrijke bevolking, de eeuwenoude geschiedenis, de korenbloemblauwe luchten en de roze elegante flamingo's.

De oude man...

2009-09-07T03:52:00.001+02:00

... is adembenemend, en daar bedoelen we Macchu Picchi mee. Wat een overrompelend en overdonderend gezicht wanneer je daar aankomt en dan het hele omplex aan je voeten ligt. De zon scheen volop, de onverwijdelijke blauwe luchten en wij maar klimmen en klauteren om maar zoveel mogelijk te zien van de verloren stad van de Inka's. Jan gelooft nu in alliens, want hij kan niet geloven dat de kleine Inka mensen dit allmaal met de hand hebben gebouwd! De Peruanen waken erg goed over hun cultureel erfgoed en zien er scherp op toe dat de toerist zich gedraagt.
Gisteren zijn we teruggekomen in Cusco waar we een aantal dagen blijven voordat we doorreizen, met het vliegtuig, naar Lima. De tickets hebben we net gekocht. We hebben hier een heel bizar hostel genaamd Frankenstein, waar portretten van Frankenstein ons overal aankijken en is eigendom van de Duitse Ludwig. Overal hangen plastic geraamtes, er scharrelt een leguaan rond, we hebben een kamer op het plattte dak dat we via de brandtrappen kunnen bereiken, maar het bed ligt goed, het douchewater is warm, de sfeer is gezellig en Ludwig is geen moeite te veel!

Zojuist hebben we gezellig ontbeten met een Zwitsers stel die we al diverse keren hebben ontmoet.

Gisteren had ik een heel verslag getikt, foto´s uitgezicht en ik druk op de knop 'verzenden' was de verbinding weg.... Grrr. Gelukkig hebben we nu weer een snelle pc en hebben we op goed geluk een paar foto's uitgezocht zodat jullie al een klein beetje kunnen zien van datgenen wat wij hebben gezien.
Reizen in Peru is makkelijk, dingen worden vlot geregeld en ons Spaans wordt met de dag beter.
Zojuist weer genoten van een optocht, als er iets is waar de mensen dol op zijn dan zijn het optochten, kleurrijk en leuk om te zien. De klederdrachten blijven schitterend en vervelen nooit.
Als er iets is waar we van onder de indruk zijn dan zijn het de enorme lasten die de mensen op hun rug dragen. Onvoorstelbaar wat deze kleine mensen weten te vervoeren! Soms lopen ze bijna met de nues aan de grond.

Vandaag gaan we de stad verkennen, morgen enkele dingen buiten de stad en dan dus naar Lima. Nog maar een paar dagen meer... naar ons gevoel zijn we al maanden aan het reizen, zoveel gezien en gedaan.

De gezondheid is goed, alleen zijn onze armen zeer uitvoerig bezocht door die gemene zandvliegen, vooral Jan zit er onder, en jeuken... gelukkig nog geen mug gezien!

Hasta luego Bolivia, hola Peru

2009-09-01T21:10:00.001+02:00

Daar zitten we dan, in Puno in Peru. Gisteren vertrokken uit Cobacobana, een plaats waar al je dromen uitkomen... zegt men en na enkele uren in de bus waren we in Peru! Elke zaterdag- en zondagmorgen worden daar (in Cobacabana) auto's, vrachtwagens en busjes voor de immmense basiliek gereden en opvallend versierd. Plastic slingers, bloemen, feesthoeden op de motorkap, afbeeldingen van een heilige, de eigenaars en zijn familieleden natuurlijk op hun paasbest. De pater en pastoor (ik weet nooit wie wie is, de ene had een bruine pij aan met witte honkbalpet op, de andere een witte) strooiden kwistig met wijwater, bier werd op en rond de wagens gestrooid en er werden gebeden gepreveld voor een veilig vervoermiddel. Wij stonden erbij en keken er naar en waren ons ter zeerste ervan bewust in den vreemde te zijn en waren onder de indruk van dit vreemde riuteel met een blije ondertoon. Sommigen maakten het helemaal bont en lieten ook nog vuurwerk knallen. Alles is uitvoerig vastgelegd. Mocht je bevoorbeeld graag je winkel, of je huis willen laten zegenen, en je kunt dit niet meenemen... mensen zijn slim en er worden dan een soort poppenhuizen, garages e.d. verkocht en die krijgen dan de functie van je huis en daar wordt ook van alles overheen gesprenkeld.

Bolivia is ons goed bevallen, prettige kleurrijke mensen, een overdonderend landschap, goede wegen, warm douchewater en kille nachten. De kwaliteit van een hotel wordt vaak afgemeten aan het aantal dekens dat op een bed liggen, 5 was erg veel, we werden bijna geplet en wisten de volgende dag pas met enige moeite uit bed te komen...

In La Paz hadden we een hotel in het midden van de heksenmarkt, veel attributen waar men speciale krachten aan ontleent werden daar verkocht. Zo zagen we veel lamafoetessen, van heel klein tot helemaal voldragen, die men koopt als men een nieuw huis wil bouwen. Dit wordt dan in de fundamenten van een nieuw huis verwerkt... ´t Is weer eens wat anders dan pannenbier!

We gaan straks naar het Titicacameer waar we een van de vele drijvende eilanden gaan bezoeken, vanmiddag de stad in en ieder geval een capu drinken met iets lekkers erbij voor mijn verjaardag!

- en verder...
- liggen we in Peru 7 uur achter op jullie
- hebben we treintickets geboekt naar Cusco (morgen) en van Cusco naar Macchu Picchu n(1 sept.)
- vliegen we w.s. de 6e sept. van Cusco naar Lima
- wordt hier opvallend veel gekleurd en erg zoet popcorn gegeten
- hebben we eergisteren geluncht voor 1 euro pp, een groot glas jus en een broodje ei
- beginnen we aan de hoogte wennen en hebben nog geen hoogteziektepìllen gebruikt
- ook geen malariapillen, ´t Is hier veel te koud en te hoog voor deze krengen en begrijpen ook niet waarom wij ze voorgeschreven kregen
- wel zijn we constant een beetje snotterig, maar dat is bijna iedere reiziger
- worden backpackers die wel met een rugzak reizen maar daar zo min mogelijk mee willen lopen, flashpackers genoemd...
- heeft Jan gisteravond een cavia gegeten, die in zijn volle lengte op het bord werd geserveerd (incl. koppie), ik heb de menukaart tussen ons in gezet... ik had alpacavlees dat tenminste niet als zodanig was te herkennen, gewoon reepjes vlees op mijn bord met een sausje...

WIL IK IEDEREEN DIE AAN MIJN VERJAARDAG HEEFT GEDACHT VAN HARTE BEDANKEN, IK EN NATUURLIJK OOK JAN HEBBEN ALLES MET VEEL PLEZIER GELEZEN.

Koud zout

2009-08-25T22:48:00.005+02:00

In de badkamer liggen zeepjes en shampoo's en dikke, wollige, witte handdoeken. Uit de kraan, die gewoon muurvast zit, komt heerlijk warm water. Op de kamer 2 grote bedden, een kleuren tv, een gevulde koelkast met drank en 2 pakjes sigaretten op de koelkast(!), een buro met stoel, en nog 3 andere stoelen, maar bovenal hebben we warmte en een schitterend uitzicht over de historische stad: Sucre. In de lobby gratis internet waar ik nu dankbaar gebruik van maak, Jan kijkt t.v.
We hebben een soort zolderkamer in een oud koloniaal gebouw met drie ramen vanwaar we uitkijken op grote, witte en prachtge kerken. We hadden het verdiend, vonden we zelf. Na enkele pittige, koude maar vooral schitterende dagen over de zoutvlaktes van Uyuni waren we helemaal in de juiste stemming voor wat luxe.
Maar wat waren de afgelopen dagen mooi. De immense uitgestrektheid van honderden vierkante kilometers van zoutvlaktes, vaak omringd door hoge vulkanen en rotsige bergen, gevuld met kleurige lagunes. Op sommige liepen en kwetterden honderden roze flamingo's. De omgeving was vaak letterlijk en figuurlijk adembenemend. We zaten soms op 4000 meter hoogte en dat was te merken, snel hoofdpijn en als je liep... dan was het net of er iemand tegen je benen duwde zodat je maar heel langzaam vooruit kwam. We hadden een goede gids en een leuk gezelscahp, met name met de 2 Japanse meiden hebben we erg veel lol gehad. Mijn beeld over Japanse reizigers is voorgoed bijgesteld. En het zouthotel... is gemaakt van grote blokken zout, de vloeren zijn dikke zoutkorrels, ons bed stond op zoutblokken, daarover een dikke laag plastic en toen gelukkig pas het matras. Het was even een gehannes om, zonder dat je met je blote voeten op de zoutvloer kwam, in bed terechtkwam. Nou ja, blote voeten, we hebben 2 nachten met onze sokken en enkele T-shirts aan geslapen terwijl jullie in Nederland zo'n beetje bezweken van de hitte, hebben we uit diverse mails begrepen.

Vanmorgen zijn we naar een markt geweest waar de bevolking eigenlijk de hoofdattractie is. Schitterende geklede mensen, prachtige hoeden en kleurige rokken en poncho's. Jan heeft bijna 100 foto's gemaakt. De koopwaar is een kleurenpalet waarbij diverse hardroze, blauwe en groene kleuren domineren. Geel is een kleur die je hier zelden ziet. Net als grijs haar! Soms vallen dingen die er niet zijn ook op.

Morgenavond vertrekken we met de nachtbus naar La Paz, de hoogste hoofdstad ter wereld. Een rit van 13 uur in een luxe bus en het is nu al spannend wat we zullen krijgen. Bij lange busreizen hoort een snack... hoewel ik die spagettie met die angstaanjagende bleke hamburger liever niet had gezien. Maar koekjes en een lekker sapje is altijd ok.

We hadden graag wat foto's bijgemaild maar dat lukte helaas niet op deze pc.

En verder...

- heeft Jan zijn statief in een auto laten liggen
- heet toiletpapíer 'comfort' en wordt je soms al geacht om buiten het toilet al te weten hoeveel je nodig denkt te hebben omdat er dan een grote rol hangt voor gezamenlijk gebruik
- zijn we experts geworden om GEEN toiletpapier in het toilet te gooien... dit mag namelijk niet omdat het systeem daar niet op berekend is
- vinden we het een beetje flauw dat de bewoners van Paaseiland liever niet zoveel toeristen meer willen hebben, alleen omdat ik nou per ongeluk een halve wc heb afgebroken, wat ik trouwens betaald heb...

--------------------------------------------------------------------------------
Deel je favoriete foto's online met Windows Live Photos

Hete vulkanen en koude nachten

2009-08-21T01:47:00.001+02:00

In onze blote armen zitten we achter de pc, dat was vanmorgen wel even anders... in de bittere kou zijn we om vier uur vertrokken voor een tochtje langs de kokende, pruttelende en borrelende geysers van El Tatio. Trek alle kleren maar aan die julie bij je hebben werd ons geadviseerd, een beetje overtrokken dachten we nog onschuldig... Nee dus, met ijsbeslagen ramen, waarom de verwarming aandoen in de auto als toch ieder een dik aangekleed is, reden we weg. Maar de beloning was groots, schitterende geysers in een magistrale omgeving, met sneeuw bedekte vulkanen, dieren die we in Nedewrland alleen in de dierentuin of in het weiland bij Hellendoorn kunnen zien, zoals lama´s, ruige en ruwe lavarotsen en dan de zon die opkomt. Letterlijk en figuurlijk adembenemend, we zaten op ruim 4000 meter hoogte. Maar dan die blauwe luchten, nooit zagen we zulke korenblauwe luchten. Maar als de zon weggaat... Morgen vertrekken we definitief uit Chili, we hebben een driedaagse excursie geboekt die ons over de zoutvlaktes van Bolivia naar Uyuni moet brengen. Schijnt ook een kil avontuur te zijn met overnachtingen in zouthotels, geen idee wat ik me daar bij voor moet stellen. Ik heb al handschoenen gekocht zoals jullie op de foto kunnen zien, Jan gaat zo op jacht naar een muts en handschoenen, verder redden we het met de kleren die we bij ons hebben. Maar hoe verder we reizen hoe warmer het gaat worden. Ook de nachten zijn koud, we krijgen voldoende dekens en kunnen in het zouthotel ook nog slaapzakken huren... Soms is het niet handig om alles van te voren al te weten, we zullen het jullie allemaal na afloop vertellen.

Vanuit Valparaiso met de bus naar La Serena gereisd, vervolgens met de nachtbus in ruim 15 uur naar dit schitterende adobestadje in de Atacama woestijn gereisd: San Pedro de Atacama, waar het toerisme voor werk zorgt voor de ruim 2000 inwoners. Het kerkje wat jullie op de foto kunnen zien schijnt het meest gefotografeerde kerkje van Chili te zijn en is werkelijk een sfeervol kerkje waar de klokkentoren in het gebouwtje er naast staat. Om half elf vanmorgen daar ook al gesmuld van heerlijke lamavleesspiezen... terwijl de lama´s daar ook nog fris en fruitig in de wei liepen en ook geen benul hadden van hun toekomst. Maar het smaakte ons er niet minder om!

We gaan straks lekker douchen, spelletje kaarten een capu drinken en op tijd naar bed. Morgen om 8 uur moeten we ons weer melden

Stapelgek in Valparaiso

2009-08-12T22:07:00.004+02:00

Wees maar niet bang, dat stapelgek geldt niet voor ons maar voor de schitterende, pastelkleurige huizen in deze Chileense stad aan de kust. De huizen lijken op elkaar gestapeld en houten, piepende en krakende liften uit de 19e eeuw zorgen voor het transport naar boven. Een bijzonder fraai gezicht tegen de blauwe luchten. We hebben geluk met het weer, het is hier winter, achter me snort een kacheltje maar het is overdag toch nog ruim 20 graden.
We zitten in een mooi groot huis met een fenominaal uitzicht over de haven, waar enorme kranen scherp afsteken tegen de hemel en grote zeecontainers uit de hele wereld als blokkendozen staan opgestapeld. Inmiddels is het donker en schittert en flonkert de stad in al zijn pracht.
De voetbalwedstrijd die wij hebben bezocht is rechtstreeks op de tv uitgezonden en men is stikjaloers op ons dat wij daar bij zijn geweest. Dw tegenpartij, Colo Colo is het beste team uit Chili. Nou ja, voor mij was het gewoon voetbal...

Gisteren met enige weemoed Paaseiland verlaten, ruim 4 uur vliegen naar Santiago en vandaag met de bus naar Valparaiso. Morgen zijn we hier ook nog en overmorgen reizen we door naar La Serena, een bustocht van ruim 8 uur. Maar luxe bussen dat ze hier hebben..., er wordt niet of nauwelijks gestopt, er is een banos (wc) aan boord, we krijgen een hete lunch..., de stoelen zijn nog luxer dan in het vliegtuig met een uitrekbaar bankje voor de benen...

We hebben hier gratis en supersnel internet, Jan heeft de foto's even in picasa gezet zodat we er een paar kunnen mailen. Jan is douchen en we gaan zo meteen uit eten, keuze genoeg.

en verder...

- lopen hier ook overal honden rond die niemand lastig vallen
- heeft Jan alvast een dvd vol met foto's laten branden
- worden baby's vervoerd in dikke dekens die nog geen plukje haar laten zien, dus misschien vervoeren ze er wel hondjes in...
- hebben ze hier het lekkerste brood van de wereld, dat pan heet
- heet een hotdog een Italiano
- zijn de mensen erg klein en kijkt Jan op menig kruintje neer
- is Chili een modern land met een goede infrastructuur
- kregen we bij ons vertrek van Paaseiland een schelpenketting omgehangen
- lopen we nu weer 6 uur achter op jullie

Vanuit een mooie wereld groeten we jullie.

De stenen wereld van Rapa Nui

2009-08-07T22:20:00.004+02:00

De honderden beeden zijn eeuwen oud en staren stijf over het eiland en haar
bewoners, sommige beelden kijken naar de zee om de bewoners te waarschuwen voor
gevaren... tenminste dat zeggen de verhalen. Eigenlijk weet niemand hoe het precies
zit maar mooi en fascinerend zijn de moai´s wel. Zo worden deze beelden genoemd.

Gisteren zijn we na een vlucht van 5 1/2 uur aangekomen op dit vulkaaneilandje,
bijna 4000 km verwijderd van Chili. En wat rolde als eerste van de band.. onze
rugzak die bij aankomst in Chili nergens te bekennen was. We hadden al weer hele
visioenen van verdwenen bagage maar dat viel gelukkig mee. Ook waren we zo wijs om
al onze dingen, kleren e.d. te verdelen zodat we toch van alles hadden. Gelukkig
was het leed binnen 24 geleden.

De aankomst op Paaseiland, Rapa Nui, was bijzonder, het hele eiland was
uitgelopen... alleen niet voor ons maar voor het Chileense voetbalelftal dat
vanmiddag om 3 uur een vriendschappelijke wedstrijd speelt tegen het plaatselijke
elftal. Er stond een heus ontvangstcomitee, alle fans zwaaiden met vlaggen en wij
dachten even dat het voor ons was... Maar gelukkig kregen we wel een bloemenslinger
omgehangen, is onze locatie erg leuk, een kleine veranda met een fraaie mozaikvloer
met een bescheiden zicht op enkele moai's (moeten we wel een beetje onze nek voor
uitrekken) bijzondere aardige mensen en het wemelt van de paarden en de honden. Zo
wonen hier 5000 mensen en leven er 7000 paarden... Voor morgen hebben we een auto
gehuurd en vanmiddag... dan moeten we naar het voetbal. Er is geen entree en zoals
men ons heeft verzekerd maakt het niet uit wie er wint, feest zal er gevierd worden!

Vanmorgen even cultureel bijgespijkerd in het plaatselijke museum dat niet groter
was dan een klaslokaal en nu gaan we het stadje weer in waar ongeveer 95% van alle
mensen wonen en waar fans al druk bezig zijn om iedereen en vooral zichzelf in de
juiste stemming voor het voetbal te krijgen!

Een reis van Chili naar Peru (via Paaseiland en Bolivia)

2009-07-20T11:36:00.008+02:00

In 2002 hebben we voor het eerst een reis gemaakt door Zuid-Amerika; Ecuador en de Galapagos-eilanden. Na diverse reizen door verschillende landen in Afrika gemaakt te hebben, en een uitstapje naar Laos & Cambodja, hebben we nu weer voor een bestemming in Zuid-Amerika gekozen.

Via Madrid vliegen we naar Santiago, de hoofdstad van Chili. De volgende dag reizen we al door naar Paaseiland; een eiland dat ooit op een Paaszondag door Jacob Roggeveen is ontdekt. Natuurlijk gaan we op zoek naar sporen van onze illustere landgenoot. Na een kleine week op Paaseiland terug naar Chili om vervolgens met de bus naar San Pedro de Atacama te reizen met eventueel een tussenstop in La Serena.
Van San Pedro over de zoutvlaktes naar Uyuni in Bolivia. Vanaf Uyuni naar Potosi waar we waarschijnlijke de zilvermijnen gaan bezoeken.
Weer in de bus om naar Sucre te reizen; Surce, moet een hele mooie stad zijn met een zeer kleurrijke markt. Van Sucre naar La Paz, de hoofdstad van Bolivia. Van La Paz reizen we door naar Copacabana; weer een leuk stadje dat als uitvalsbasis wordt gebruikt naar het Tititicacameer.
Van Copacabana naar Puno in Peru. Vanuit Puno kunnen we excursies maken naar de URO's eilanden en de eilanden Amaratie en Tquile.
Van Puno naar Cuzco, één van de hoogtepunten van deze reis… want daar ligt één van ‘s werelds meest bijzondere steden: de INCA stad Macchu Pichu. Een hele leuke plek om je verjaardag te vieren...
Hier wordt de bus voor even ingewisseld voor de trein.Door naar Pisco om dan langzamerhand verder te reizen naar Lima; de hoofdstad van Peru waar we op 8 september op het vliegtuig stappen om weer naar huis te gaan. Op 9 september hopen we weer gezond en gebruind in Nijverdal te zijn met genoeg aantekeningen en foto’s om een mooi boek te kunnen schrijven! Dit is ons reisplan, dat gelukkig zo elastisch is als elastiek!
Ik zal mijn best doen om af en toe een impressie op dit weblog te plaatsen.

Voor de echte liefhebber, ons dag-tot-dag schema!

Vertrek 2 aug.
Iberia 17.35 Amsterdam-Madrid
LAN 23.55 Madrid-Santiago
Na aankomst op 3 augustus naar hotel Arcos in Santiago, de volgende dag naar Paaseiland.
4 aug. 08.10 Santiago-Paaseiland
11.50 aankomst Paaseiland
Zeven dagen/zes nachten op Paaseiland
Verblijven alle dagen/nachten in het Manu Nui Inn hotel, we worden opgehaald van het vliegveld

10 aug. vliegen we terug naar Santiago
11 aug. Santiago en vervoer regelen naar twee mooie plaatsen
Valparato en Viňa del Mar; w.s. op 12 aug. vertrekken
12 + 13 aug. kunnen we overdag in deze steden verblijven
om vervolgens met de nachtbus door te reizen naar San Pedro de Atacama
14 t/m 19 aug.
El Tatio en Salar de Uyuni (over de zoutvlaktes)
van San Pedro naar Uyuni (Bolivia)
20 aug.
vanaf Uyuni, nachtbus(?) naar Potosi
21 aug.
bezoek zilvermijnen? eventueel musea
22 aug.
(avond) bus van Potosi naar Sucre
Surce, mooie stad,
23 aug.
zondags naar het 64 km verder gelegen Tarabuco waar een zeer kleurrijke markt is
24 aug.
van Sucre naar La Paz met de bus
25 aug. + 26 aug.
La Paz bezichtigen, uitstapje naar Tiwanaku-ruïnes, Valle de la Luna, Caňon de las Animas
Coroico met de bus, moet adembenemend zijn
27 aug.
Van La Paz naar Copacabana met de bus
Copacabana leuk stadje met diverse uitstapjes op het Titicacameer
28 aug.
Copacabana - Puno (Peru) diverse mogelijkheden:
vanaf Puno excursie naar Sillustani (32 km van Puno), de Uro’s eilanden: Amaratie en Taquile (45 km vanaf Puno)
30 aug. t/m 3 sept.
Puno naar Cuzco, overdag met de trein, moet schitterend zijn
bezichtiging Cuzco en Macchu Picchu
4 sept. + 5 sept.
Ollantaytambo, een minder bekende Inca ruïne
6 sept.
via Arequipa (?) naar Lima (als we met bus gaan( anders vliegtuig, hangt van de tijd af
7 sept.
Lima
8 sept. 19.55 vertrek Lima naar AMSTERDAM
9 sept. 19.20 aankomst Madrid
21.50 aankomst Amsterdam

Cambodja

2009-07-13T12:20:00.000+02:00

Deze mooie foto kreeg ik toegemaild van Cora Bijsterveld. Zij had mijn boek Tempels en Tuk-Tuks; een reis door Laos & Cambodja gelezen. Ik beschrijf dat het mij, toen wij daar waren, niet gelukt is om een foto van dit bord te maken. Cora dus wel, en zij was zo vriendelijk om de foto naar mij door te sturen.
Bijna 4 jaar na de reis toch nog een leuke afbeelding van een bord dat in Nederland niet te vinden is.

Mijn nieuwe logo

2009-05-14T09:26:00.003+02:00

Is ie mooi of is ie mooi? Speciaal voor mij gemaakt door Christel Durmaz-Uitzetter, die met penselen en verf zo'n beetje alles kan wat een mens maar kan verzinnen! Kijk maar eens op haar website www.painthouse.nl
Alle kleuren van de wereld, het gele zand van de Afrikaanse woestijnen, het groen van de jungles en bomen in Azië, het blauw van de wereldzeeën en de onwaarschijnlijke heldere luchten (oké, én mijn lievelingskleur), de roze en paarse kleuren van Zuid-Amerika, allemaal gevangen in de Australische wombat.
Australië hét continent waar onze liefde voor verre reizen ooit is begonnen

Met zijn zevenen naar Curacao

2009-05-03T14:51:00.001+02:00

Een stukje uit mijn reisverslag... Met mijn schoonmoeder, 3 schoonzussen en 2 nichtjes zijn we tien dagen naar Curacao geweest om daar een neef met zijn vriendin te bezoeken. Veel zon, zand, strand en natuurlijk DOLFIJNEN!!!

D-day
Vandaag is het Dé dag van de dolfijnen. Durven we het allemaal? Ik weet het nog niet van mezelf en ietwat gespannen vertrekken we naar de Dolfijnen Academy. Gelukkig heeft Neef al reserveringen gemaakt, er is elke dag een overweldigende belangstelling voor deze innemende dieren. In elke groep kunnen zes deelnemers. De sfeer voelt goed, de dieren zwemmen lekker rond in een afgeschermd stuk van een baai en we gaan er allemaal voor. Oma laat dit aan zich voorbij gaan maar de andere zes laten zich deze unieke kans niet ontzeggen. Zwemmen met dolfijnen daar kan een mens mee thuis komen. Er volgt een korte instructie, het is zeer belangrijk dat we de armen gekruist houden, de dolfijn niet aanraken in het gezicht maar lekker aaien op zijn lijf vinden de beesten heerlijk. En dan gaan eerst de plastic flippers aan zodat we wat makkelijker kunnen bewegen in het water. Niemand van ons is zwanger, heeft hartklachten of last van de schouders (?) en niets staat ons meer in de weg om Flipper over zijn bol te aaien. Het is indrukwekkend dat er van zulke grote dieren totaal geen dreiging uitgaat, die stomme kleine rat laat ons iedere avond weer schrikken maar zonder enige schroom zwemmen we naar deze enorme dieren toe. We zijn er ons niet van bewust dat alles op foto en DVD wordt vastgelegd en dat is maar goed ook!
De dolfijnen laten ons lachen en we kunnen er geen genoeg van krijgen. Hilda en dochters delen de een dolfijn, Frida, Janette en ik nemen de andere voor onze rekening.
Om de beurt mogen we een stukje mee zwemmen. Ik ga ook klaarliggen, de armen gespreid en voel dan opeens in elke hand een stugge dolfijnenvin, zonder me te bedenken pak ik ze beet, voel een enorme ruk aan mijn schouders (en snap nu ook waarom je geen last van je schouders moet hebben) en laat me heerlijk meeslepen door deze beesten. Het duurt maar een paar tellen maar zal voor eeuwig in mijn en ons geheugen gegrift staan, wat een unieke ervaring. ‘Niet zo hangen, het dier is geen bar,’ roept de dolfijnendame tegen Janette, die haar hand op de rug van het dier heeft liggen. Ze begint ‘spontaan’ weer zorgzaam te aaien. Gelukkig maar dat alles door de camera wordt vastgelegd. Hoewel… sommige foto’s zijn op zijn zachts gezegd zeer confronterend maar geven toch heel goed de bijzondere ervaring weer. Voldaan klauteren we het water uit, spoelen het zoute zeewater af met fris zoet water en gaan eerst even wat drinken met een lekker pasteitje erbij - de Antilliaanse variant op een broodje kroket - om alles te laten bezinken. ‘Het was erg leuk om vanaf de kant te zien hoe jullie eerst allemaal voorzichtig het water ingingen en steeds meer lef kregen,’ aldus Oma die zich samen met Rutger en Sytske uitstekend heeft vermaakt. Ook zij hebben ontelbare foto’s gemaakt en gefilmd. Na een uitvoerig bezoek aan de souvenirwinkel, kijken we naar een wervelende dolfijnenshow en genieten we nog van de mooie, statige, roze flamingo’s voordat we naar de stad gaan. Onder veel gelach kopen we bij enkele souvenirstands de leukste souvenirs voor onszelf en voor onze dierbaren. Op de een of andere manier heeft iedereen schik om dat groepje vrouwen dat zicht- en hoorbaar de grootste lol heeft, is het niet om een ander dan wel om zichzelf.
Een gezellige en lekkere barbecue op het grote terras van ons eigen huis is een perfecte afsluiting van een wel heel bijzondere dag.

Herdruk Overstekende Olifanten

2009-01-13T11:57:00.004+01:00

In 1999 hebben wij een kampeerreis door zuidelijk Afrika gemaakt waarvan in het voorjaar van 2000 het boek Overstekende Olifanten is verschenen. Nu, na negen jaar verschijnt deze herziene herdruk van Overstekende Olifanten, mijn eerste boek over één van Afrika’s mooiste landen: Namibië.
Na Overstekende Olifanten werden er nieuwe reizen naar diverse uithoeken van de wereld gemaakt, waar vervolgens weer nieuwe boeken over werden geschreven. Ook zuidelijk Afrika werd met enige regelmaat bezocht waar vervolgens twee nieuwe boeken over zijn verschenen.
De vraag naar het eerste boek over Namibië bleef en na lang aarzelen heb ik dan toch besloten om een herdruk te laten maken. Om er een mooi boek met kleurenfoto’s van te maken, ben ik op zoek gegaan naar samenwerking met een andere uitgeverij. Voor mij als kleine zelfstandige is de keuze nu gevallen op Boekenplan, de uitgeverij in het Zuiden van Nederland. Zij reageerden erg enthousiast en zagen volop mogelijkheden in dit boek en ziehier het resultaat.
Voor ik het goed en wel wist zat ik weer met mijn hoofd in Namibië, voelde ik het zand tussen mijn tanden knarsen en rook ik de indringende geur van de rode okerboter waar de Himba vrouwen zich zo graag mee insmeren. Correcties zijn aangebracht, de gedateerde reistechnische informatie is verwijderd, de literatuurlijsten zijn uitgebreid met heel wat nieuwe titels, en de grafische ontwerper heeft een mooie, duidelijke landkaart gemaakt. Maar vooral de toevoeging van kleurenfoto’s geeft dit boek net dat extra dat het verdient.
Door de nieuwe opmaak, de schitterende kleurenomslag en de gewijzigde indeling verdiende het boek ook een nieuwe titel:
In Namibië, een kampeertocht door het leegste land van Afrika.
Het mag duidelijk zijn dat ik er trots op en blij mee ben.

Graag nodig ik u uit om samen met ons door het leegste land van Afrika te reizen: Namibië want as die sand eens tussen jou tene gekom het, gaan jy altyd terugkom…

Enkele indrukken uit Namibie

2008-12-16T19:35:00.001+01:00

Nederland; Nijverdal

2008-12-16T18:43:00.003+01:00

We zijn weer thuis, na ruim 2 weken zuidelijk Afrika, duizenden kilometers te hebben afgelegd, elke dag zon en dieren zijn we zaterdag weer veilig thuisgekomen.

Op onze laatste dag in Kaapstad hebben we Manon Ossevoort ontmoet, het trekkermeisje uit Vjenne. Dankzij haar goede aanwijzingen konden we huisnummer 19 snel vinden, dat er een grote groene trekker op de oprit stond, scheelde natuurlijk.... en dat Biba de hond mij bijna ondersteboven liep was ook een bewijs dat we op het juiste adres waren. Het was een bijzondere, leuke en hartelijke ontmoeting en we kletsen direct alsof we elkaar al jaren kenden....
's Avonds gezellig en lekker uit eten geweest, samen met Jan en Corrie, een Nederlands echtpaar, die hun Afrikaanse huis en hart voor Manon hebben opengesteld, zodat Manon kan werken aan het finalestuk van haar reis 'de Zuidpoolexpeditie'. Mocht je meer willen weten, neem een kijkje op www.tractortractor.org.

Zuid-Afrika; Kaapstad... 6.147 km

2008-12-14T13:00:00.004+01:00

De cirkel is weer rond, eergisteren aangekomen in deze mooie stad aan de Kaap waar het zo ongelofelijk hard waaide dat de Tafelberg helaas gesluit was, gelukkig zijn we daar al 3 keer bovenop geweest...
We hebben een pittige reis achter de rug die zoals altijd weer geen minuut verveelde. Namibie is en blijft toch een van onze favoriete landen, zogauw we het land verlaten is de heimwee alweer begonnen.

Maar dan de olifanten.... hebben we op de route Sesfontein-Palwag toch een stuk of 5 woestijnolifanten gezien!! Super, met Jan als reisgezelschap wordt geen beest gemist, vandaar dat we ook echt zeker weten dat er geen luipaarden zijn! De hele route van Opuwo naar Twyfelfontein is van een weergaloze schoonheid, we hebben deze weg nu 4 keer gezien maar het blijft een topper. Ons kleine autootje had zelfs met de Jaubertpas geen enkele moeite.
En wij maar zoeken naar Aabadi Mountaincamp in de buurt van Twyfelfontein, en maar turen en een beetje mopperen op elkaar we missen hem toch niet? Een lekke band er tussendoor, ik had die scherpe steen echt niet gezien, en toen waren we zomaar in Khorixas, daar de tent maar opgezet bij een prachtige lodge. Wat is nu het geval, hebben we van Marco en Elise gehoord, het hele Aabadi Camp is door het noodweer weggespoeld... eerst het restaurant en enkele weken daarna alle luxe ingerichte tenten. Deze 3 Nederlanders hadden net op 1 okt. de officiele opening achter de rug.

Vanavond hebben we om 5 uur een eetafspraak met Manon, vanmorgen gaat ze voertuigen bekijken die reeds geschikt zijn gemaakt voor een expeditie naar de Zuidpool, ze hoopt dat er ook trekkers bijzitten, vandaar dat we onze afspraak hebben verzet. Maakt ons niets uit, hebben nu nog voldoende tijd om de auto te laten wassen en om de laatste inkopen te doen, moet ook wel want ik heb net een mooie aardenwerkenschaal die ik in Etosha had gekocht laten vallen.... de plastic zakt maakt nu het geluid van een rammelaar...

We hebben net een heerlijk ontbijt achter de rug met uitzicht op spelende zeehonden en een dominerende Tafelberg en nu lokt de cappuccino...

Namibie: Opuwo... 3.133 km

2008-12-07T07:49:00.000+01:00

Met het Afrikaans gebabbel om me heen en de verse Himba okergeur nog in mijn neus, zit ik achter een hele redelijke computer dit te typen. Buiten is het ruim 40 graden en dan is airco een zegen!

Gisteren aangekomen in Namibisch meest Afrikaanse stad: Opuwo, nadat we drie heerlijke dagen in een overdonderend groen Etosha hebben doorgebracht waar we welgeteld EEN olifanten hebben gezien. Toch niet te geloven, er leven er 2.500 op een oppervlakte zo groot als half Zwitserland, ze hebben dus de ruimte maar EEN en dan ook nog drie kilometer voordat we het park uitreden. Jan had net een paar dikke oliantsdrollen op de foto gezet, als bewijs dat er echt olifanten leven, en dan ineens zo'n dikke dikhuid. Een oud mannetje met afgebroken slagtanden maar een olifant is een olifant; we warer er blij mee. Doordat er erg veel regen is gevallen hoeven de dieren niet naar de waterplaatsen maar is er overal water, vaak op plekken waar de toerist niet komt.
Maar wel 12 leeuwen gescoord en drie cheeta's, duizenden springbokken, honderden en honderden zebra's, heel veel giraffes, dik-diks, wrattenzwijnen, een raar vosje, hyena, mooie vogels, honderden schitterende gemsbokken met hun enorme hoorns als een omgekeerde hooivork, een paar koedoes (die trouwens net zo lekker smaken als ze er mooi uitzien) een rottige muis bij de waterpoel (gelukkig waren er geen dieren en kon ik zonder gezichtsverlies tegen Jan zeggen dat ik op het terras mijn dagboek bij ging werken).
En die leeuwen... die hadden er zin in, de liefdesdaad gebeurde op enkele meters afstand van ons, pa bespringt moe en voordat ik met mijn ogen kon knipperen was het al gebeurd. Niks geen voor- of naspel, hup nog een keer, moe gromde een keer (van voldoening of uit ergenis, geen idee) en dat was alles. Het schijnt dat leeuwen 50 keer per dag de liefde kunnen bedrijven, alles voor het nageslacht. Hoewel... liefde kwam er duidelijk niet aan te pas. Er werd nog net niet gemept! Jan heet natuurlijk alles op zijn nieuwe digi camera vastgelegd!

Vanmorgen naar de Himba geweest, hetzelfde dorp als de vorige keren. Ik had een boek van mezelf meegenomen en dat was lachen. de foto's werden bekeken, er werd gelachen en gewezen, mensen herkenden zichzelf en binnen no time was mijn boek lekker rood beduimeld. Een mevrouw die groot in mijn boek staat kwam toevallig op bezoek en ze lachte van oor tot oor. Ik heb haar toen gefotografeerd met een traditionele bruidstooi, ze is inmiddels 26 jaar en zwanger van haar achtse kind!
Ik heb het beduimelde boek teruggevraagd en aan ander exemplaar achtergelaten, ik vond al die rode oker op mijn boek een leuk souvenir. Het was weer een feest van herkenning en herkennen doen ze ons ook. ' Jullie ken ik,' zegt de Franse Jacky als we zijn camping oprijden. Klopt, zijn zoontje staat in mijn boek. De camping is erg leuk, heerlijk gras en midden in het dorp waar het dorpsleven hoorbaar te volgen is en schaamteloos turen we door de afrastering en zien in de verte dat een koe vakkundig wordt geslacht.
Ook onze gids van 2 jaar geleden weer ontmoet, Queen Elizabeth die trots vertelde dat ze vorig jaar haar elfde kind had gebaard. 'De laatste? vroeg ik. ' Wie weet, misschien wel, mischien niet, bij mij weet je het nooit,' lachtte ze!

Na afloop van ons Himba bezoek wat gedronken in de schitterende Coutry Lodge, wat een prachtig gebouw! Onze gids, een superslanke Himba vrouw hadden we meegevraagd, ze keek haar ogen uit en vond het schitterend. Toen de weg weer afgedaald en naar onze camping gereden. Verschil moet er zijn!

Jan zit buiten met zijn camera en hoopt op mooie foto's. Morgen door naar Twijfelfontein waar we 2 nachten willen blijven. We zullen ons weer melden!

Namibie; Windhoek 1.516 km

2008-11-29T16:56:00.003+01:00

'Jullie komen uit Nederland, kennen jullie het trekkermeisje ook?' is de eerste vraag van de slungelige man die ons inschrijft op de Springbok Karavaanpark in... Springbok. ' Jazeker, kennen we haar, we hebben zelfs een koffieafspraak met Manon in Kaapstad,' antwoord ik aangenaam verrast. Dus Manon, hierbij de hartelijke groeten van Anton die diep onder de indruk van je is (en volgens mij ook een klein beetje verliefd op je is...) Ik heb hem je boek laten zien dat hij aandachtig heeft bestudeerd en hij kwam al snel tot de conclusie dat je nu een andere hond hebt. Ik heb het een en ander uitgelegd.

Maar goed, het begin van onze reis was in het Ibishotel in Badhoevedorp waar Annie ons verraste met broodjes paling, heerlijke haring en een mobiele telefoon met kaarten voor Zuid-Afrika en Namibie want ze vindt het eigenlijk maar niets dat we zonder telefoon reizen (die schat).

Ik zit dit te typen in het restaurant (waar de heerlijkste geuren rondzweven en waar wij onszelf zo gaan trakteren op een lekkere maaltijd) van Arebbusch Travel Lodge in Windhoek. Gisteren zijn we uit Kaapstad vertrokken en om 5 uur vandaag stond onze tent al op deze mooie camping. Het was een lange, supermooie reis en we heben ons geen meter verveeld. Het is en blijft een schitterende route van eenzaamheid, opspringende tafelbergen en puntige rotsformaties, voeg daarbij onwaarschijnlijke blauwe luchten, een platgereden baboon, enkele volstruisen, kleine watervlugge mangoesten, mooi glad asfalt, blues in de cdspeler en het mag duidelijk zijn: wij genieten!! Veel dingen waren een bron van herkenning en inmiddels zijn er ook alweer enkele nieuwe herinneringen opgeslagen.

Vlak voor binnenkomst in Windhoek een paar springende baboons die snel de weg overstaken en een dikke verfrissende regenbui die met gemak alle doodgereden vlinders van onze voorruit spoelde, conclusie: vlinders plakken niet! Dit soort melige gesprekken worden door ons in de auto gevoerd. Morgen gaan we door naar Etosha waar we graag drie nachten willen blijven en dan door naar Opuwo.

Naar Namibie, van Kaapstad naar Kaokoland

2008-11-11T09:52:00.002+01:00

As die sand eens tussen jou tenen gekom het, gaan jy altyd terugkom en daarom vliegen wij op 27 nov. 2008 naar Kaapstad. De volgende dag stappen we in de huurauo om richting Namibie te reizen. Behalve het bezoeken van veel bekende plekken gaan we ook op zoek naar verborgen plekjes en leuke campings. Natuurlijk ga ik alvast aantekeningen maken voor een grotere reis door zuidelijk Afrika die ergens voor 2010 in de agenda staat.
Tijdens onze reis zal ik proberen om af en toe een impressie op dit weblog te zetten zodat de liefhebber ons kan volgens tijdens onze vierde reis door Namibie, het leegste land van Afrika waar zo ongelofelijk veel te zien is.

Ik wil foto's van hoe mooi het was vandaag....

2008-09-12T14:38:00.001+02:00

Ik wil foto's van hoe mooi het was vandaag.... dan wil ik een oude lange neger zijn, een bluesman met een lach...Gezongen door Acda en De Munnik in het liedje Foto's van vandaag.

We zijn weer thuis, de wasmachine heeft zijn nut weer bewezen, de foto's zijn alweer vele malen bekeken en wij kijken uit naar de volgende reis die binnen handbereik is...

Blues on Bealestreet

2008-09-05T20:01:00.002+02:00

Op de valreep... Jan dacht wat die oude zwarte man kan in New Orleans dat kan ik ook... Jan heeft gisteren de sterren van de hemel boven Memphis weggespeeld! Hij had enkele mondorgels (Jan noemt ze bluesharpjes) meegenomen. Op een van de vele plekken stond een jonge band te spelen. ' Can I play whit you guys?' vroeg Jan. ' Yeahh, offcourse'. En daar ging Jan. Alles is door mij in veelvoud op de foto vastgelegd, bewijs zal bij thuiskomst gemaild worden. Met het lijf vol adrenaline ziin wij teruggereden naar de camping. Wie kan er nu zeggen ik heb de blues gespeeld op Bealestreet?

Inmiddels is alle bagage ingepakt en gaan we voor de laatste keer naar Beale.

Down by the gates of Graceland I'll sing you an old Elvistune...

2008-08-30T21:58:00.008+02:00

Bovenstaande zin komt uit het liedje 6th street, from the corner of my eyes van JW Roy en is weer een zeer toepasselijk liedje want ik zit nu te typen in het kantoor van de Gracelandcamping (echt naast de deur van Graceland) waar uit alle geluidsboxen (en dat zijn er nogal wat) Elvisliedjes kabbelen. Over de Haertbreaklane en via de Teddy Bear Lane loop ik straks terug naar de tent, waar de straten geen naam hebben. In het toiletgebouw hangen kleine gitaren en muzieknoten aan de muur. Wat een bijzondere plek om mijn verjaardag te vieren.
Vanavond gaan we naar de blues in Bealestraat, ook een straat die in zoveel liedjes is bezongen.
We hebben 3 dagen/nachten achter de rug in een zonovergoten Nashville, het centrum van de countrymuziek. Kleine en grote cowboys lopen stoer over straat, de spijkerbroek een maatje te klein, de buik een maatje te groot, de hoed stevig op het hoofd en leren laarzen aan de voeten. Als je staat te wachten bij een stoplicht klinkt er countrymuziek, cafédeuren staan uitnodigend open en de liedjes over verloren liefdes, eenzame cowboys en lege nachten worden op de meest uiteenlopende manieren vertolkt.

Om de andere winkel is een laarzenwinkel, met hele mooie en hele vreselijke foute laarzen (roze en geel, of met de rebellenvlag erop). Jan heeft een paar buffalo-laarzen aangepast (3000 dollar) onder zijn korte broek... (bewijs is op de foto vastgelegd)'t is dat de kleurencombinatie ons niet aanstond anders had hij ze gekocht Niet dus, veel laarzen zullen bij ons niet door de douane komen, struisvogelleer, krokodillenleer en zelfs olifantenleer zijn gebruikt om deze laarzen te maken. Dus toen maar naar een andere stoere schoenenwinkel waar Jan hele indrukwekkende HD laarzen heeft gekocht en ik een paar HD instappers met veel gespen e.d. Eigenlijk niets voor mij, maar ze zaten lekker en 't is allemaal zo goedkoop hier dat we meer kopen dan we eigenlijk van plan waren. Vooral nu we overwegen om hier onze laatste nacht ook maar te blijven. Zo dicht bij Elvis (we zijn op dit moment overburen want aan de overkant staan Graceland mansion) kom ik w.s. nooit weer... de camping is leuk en wat vooral handig is, het heeft een groot overdekte ruimte zodat we daar in alle rust de bagage in kunnen pakken en is op een steenworp afstand van het vliegveld.. 't Is maar goed dat we 43 kilo p.p. mee mogen nemen.
Maar... iedereen die aan mijn verjaardag heeft gedacht en de moeite heeft genomen om mij te mailen, heel erg bedankt want behalve Jan, weet niemand dat hier een jarige rondloopt... We hebben net (i.p.v. de lunch) heerlijk gebak gegeten en al mijn vullingen hebben het overleefd, dat was in 1989 wel anders... Dit is mijn 4e verjaardag in den vreemde en we hopen dat er nog vele mogen volgen, zowel in den vreemde als thuis... Ga nu de hitte in met een lekker dik boek, het dikste boek dat ik ooit in mijn leven heb gelezen, meer dan 800 pagina's en ik geniet ervan. Als het boek uit is ben ik thuis...

Inmiddels zijn we een dag verder en stroomt de camping vol, niet alleen met toeristen maar ook met geëvacueerde mensen uit New Orleans. New Orleans waar ik een van de mooiste momenten van onze reis heb meegemaakt. Een cliché kwam voor mijn ogen tot leven. Ik stond bij een drietal muzikanten te kijken en te luisteren (Jan was op de hotelkamer) komt er een hele grote, oude, zwarte man aanlopen. Een kop vol grijze krullen, een rood T-shirt met een spijkertuinoverall aan, een blindenstok in zijn hand. Aarzelend loopt hij naar de muzikanten. ' Do you wanne play whit us?' vraagt de vrouwelijke zanger/basgitarist. ' Yeahh', is het antwoord. Er wordt even overlegd, de man legt zijn stok weg pakt de microfoon en begint prachtig, op een breekbare toon, Hotel California van The Eagles te zingen (nooit geweten dat dit zo mooi in blues gezongen kon worden) af en toe begeleidde hij zichzelf op de mondharmonica. Ik stond erbij en keek ernaar, het liedje was afgelopen, de microfoon werd teruggegeven en daar slofte hij weer weg...
Onze buurman op deze Gracelandcamping komt daar ook vandaan is is zeer bezorgd. Deze orkaan wordt erger dan Katrina maar deze keer is de overheid beter voorbereid. De hele stad is ontruimd, mensen die niet voor zichzelf kunnen zorgen worden door de overheid geholpen. Wil je toch blijven? Dan ben je helemaal op jezelf aangewezen. Mensen zijn ronduit bang wat ze aan zullen treffen wanneer ze weer terug moeten naar hun huis. ' Waarom kunnen we miljoenen uitgeven aan Irak en niet New Orleans veilig maken?' is zijn vraag aan ons... Wat de oorlog betreft, het is net of ie er niet is, we horen er niets over, lezen er niets over en niemand heeft het er verder over. Net alsof er geen oorlog is waar dagelijks Amerikaanse soldaten hun leven wagen.Voor ons is het allemaal erg abstract, wij zitten heerlijk te genieten onder een strakblauwe lucht, af en toe zuchtje wind en vanavond voor de laatste keer naar de blues on Bealestreet waar we van de ene kroeg naar de andere lopen. Stoppen muzikanten met spelen? Geen nood een deurtje verderop wordt er op zijn minst net zo mooi gespeeld.
Waarom deze lange mail? Ik kan in het kantoor gratis internetten, niemand maakt er verder gebruik van want iedereen heeft een laptop met een Wi-Fi aansluiting behalve deze 2 toeristen uit Nederland. Voor ons mooi de gelegenheid om de hele hete uurtjes even in een airco-omgeving door te brengen.

Lieve mensen, dit was ie dan weer. Morgenavond vliegen we terug en we hopen ergens in de loop van dinsdagmiddag weer in Nijverdal te zijn.

And that's Nashville, Tennessee...

2008-08-30T21:58:00.005+02:00

Amerika is een preuts en conservatief land... behalve als het om het sanitair gaat... Rare, smalle deurtjes die erg los in de sponningen hangen, onder- en bovenkant los en vrij zodat er weinig tot geen privacy is, soms zo laag dat je blij bent dat je kunt gaat zitten... Maar daar staat dan weer tegenover dat overal openbare toiletten zijn die erg schoon zijn, zo staat er midden in Nashville (waar we gisteren zijn aangekomen) een prachtige replica van de eerste blokhutten waar de settlers deze stad zijn begonnen. In een van deze 'hutten' is een keurig openbaar toilet, gewoon open, geen graffiti. Klinkt misschien wat kneuterig maar als reizigers zijn dit wel dingen die we erg waarderen...

Trouwens in de Smokey's geen beren gezien, wel veel regen gehad en daarom in Lynchtown een leuk motel geboekt, Lynctown is de stad van Jack Daniels whiskey, een mooie tour gemaakt door de fabrieken en als ik eens flink snuif dan ruik ik het goedje nog... geen whisky gekocht wel heerlijke fudgechocolade waar deze whisky in verwerkt was. Al pratend met de eigenaresse van deze winkel kregen we de tip om door Amish land te rijden en dat hebben we gisteren dus gedaan. Erg mooi, en een manier van leven die echt 100 jaar terug in de tijd gaat. Voor het eerst sinds jaren weer een luiers aan de lijn zien wapperen en als je dan nagaat dat deze mensen geen stromend water en geen elektriciteit gebruiken... alles wordt op de hand gewassen... De vrouwen dragen alleen donkergroene, blauwe of zwarte lange jurken, en een kapje op het hoofd, mannen hebben zonder uitzondering een baard. Het vervoermiddel is een koets en paard, die we dan ook regelmatig op de snelweg gepasseerd zijn, gelukkig rijden ze op de vluchtstroken. Dit in tegenstelling tot de meest bizarre Harley's die Jan op het puntje van de stoel doen belanden en dan komen er steevast verhalen naar boven toen hij 2 jaar geleden met Dick door dit land reed. Ik kan zijn fascinatie goed begrijpen... Er zitten wonderlijke motoren bij met nog wonderlijke mensen erop. Jan heeft er schitterende foto's gemaakt (zowel van de Amish als van de Harley's). Nu dus in Nashville, een heerlijke camping aan de rand van de stad gevonden, het weer is prachtig, heet niet benauwd en we genieten weer. Gaan zo ergens eten met live muziek, overal weer muzikanten die op straat spelen en in de kroegen, sommige gaan 24 uur per dag door. Ook is hier de officiële club van BB King, we willen proberen om daar vanavond naar toe te gaan en mijn verjaardag??? die vieren we op de Gracelandcamping in Mempis en in Bealestreet... de mooiste straat van Amerika.... en als de financiën het toelaten dan willen we de laatste nacht in het Peabodyhotel overnachten, ook in Memphis.

Jullie zijn weer bijgemaild, deze mail komt uit de openbare bieb van Nashville, er staan hier meer dan 100 pc die iedereen gratis, voor een uur, kan gebruiken, en voor ons tevens de mogelijkheid om de MP4-speler weer op te laden...

Het eten en de muziek lokken ons nu de stad in...

I ' ve never stopped in Texarkana before...

2008-08-28T19:43:00.003+02:00

Texas heeft een probleem (behalve natuurlijk George double u) en dat is de taal; men spreekt hier Texaans en dat is duidelijk een andere taal dan het engels dat men hier spreekt. Zo vroeg ik om 4 kwartjes bij het wisselgeld, kreeg ik een beker water aangereikt... of zou het komen omdat de Chinese mevrouw bijna geen engels of Texaans sprak? Want dat de bevolking een smeltkroes van mensen is is overduidelijk. Alle rassen van de wereld zijn in dit land aanwezig.
Austin is een zeer relax te stad met de uitstraling van een dorp, zelfs gratis parkeren is hier geen probleem. Jan zit op dit moment de resultaten van het dameswaterpoloteam te bekijken en dat geeft mij de kans om wat te typen, tevens is het heerlijk om even de hitte van de stad te ontvluchten en om gratis te mogen Internetten in deze grote bieb van diverse verdiepingen waar het personeel lekker in haar en zijn eigen kleren rondloopt en makkelijk te herkennen is, maar dit terzijde... Austin is een overzichtelijke stad, volop ruimte, lekker eten en drinken, ook muziek maar mist duidelijk de intieme sfeer van Bealestreet in Memphis en het gezellige karakter van New Orleans.

Alweer een paar dagen verder en we zitten nu 2 dagen in het Smokey Mountains Nationale park in Tennessee waar volgens alle info op zijn minst 1500 beren moeten rondlopen maar wij hebben er geen gezien... wel veel herten en kalkoenen, dat zijn natuurlijk leuke beesten maar niet echt opwindend. Dit is een toeristengebied en dat is natuurlijk aan de prijzen te merken, 40 dollar voor een camping, maar daar staat dan weer een camping, bij een pompstation, van 5,50 dollar tegenover. Morgen richting Nashville waar volgens het boek 700 kerken staan voor een bevolking van 500.000 mensen, hoezo verzuiling? Wij gaan natuurlijk voor de muziek en dat moet er volop zijn. Zo langzamerhand reizen we naar het eind van onze reis, gelukkig nog een paar leuke dingen voor de boeg. Tot nu toe is de muziek de rode leiddraad door deze hele reis, het is heel bijzonder om over straten en door steden te rijden die in zoveel bekende liedjes worden bezongen. Het onderwerp van deze mail is een zin uit een liedje van Billy Bob Thornthon waar we 's avonds naar luisterden en de volgende dag hebben wij een koffiestop in deze stad gemaakt.. en dat we ook nog de Golden Earring hoorden op de radio, dat deed ons chauvinisme (waar we thuis zelden last van hebben) toch even opflikkeren...

We gaan nu weer verder op berenjacht, Jan heeft de telelens er al voor gedaan, hij is trouwens superblij en zeer tevreden met zijn camera.

There is a moon over Bourbonstreet

2008-08-25T20:22:00.005+02:00

De houten bankjes zijn keihard, schoonmaken daar houdt men niet zo van, er is geen toilet, je kunt niet reserveren, de buitenkant heeft sinds de Tweede Wereldoorlog geen spatje verf meer gezien, je moet minstens een uur van te voren aanwezig zijn, en dan maar hopen dat je op zo'n bankje kunt zitten anders wordt het staan, maar het is de place to be voor de echte New Orleans jazz. In de Preservation Hall spelen muzikanten 5 avonden in de week jazz met een snufje blues, soms wat vals, soms wat scheel, maar altijd met hart en ziel. Zwarte en witte muzikanten met maar een doel: spelen. In 1989 betaalden we 1 dollar, nu moesten we 10 betalen en we hebben genoten. Wat een sfeertje. Terwijl de maan volop scheen zijn we teruggereden naar onze camping waar een zeer enthousiast ontvangstcomité van de plaatselijke muskieten ons stond op te wachten, die trouwens al hun neven en nichten hadden uitgenodigd en iedereen die ze maar konden vinden, om ons een zeer warm en stekelig onthaal te kunnen geven. We tellen de bulten maar niet meer.
New Orleans, ook wel the big easy genoemd, is muziek in elke kroeg, op elke straathoek, je ontkomt er zelfs niet aan als je relaxed op een bankje in het park zit. Een mooie zwarte man kwam bij ons zitten, vroeg hoe wij heten en maakte ter plekke een rap op onze namen. De fooi, want daar gaat het natuurlijk om, was dik verdiend en wij hebben genoten, en genoten hebben we van jambalay, het lokale voedsel hier. Erg lekker. Vanmorgen een burrito voor het ontbijt, we passen ons graag aan... hoewel... we hebben nog geen McDonalds van binnen gezien, een ware prestatie, want Jan is gek op die kleffe big mac's, maar goed in de komende 2 weken kan er van alles gebeuren!
Ook een ritje gemaakt door de wijk die het zwaarst (inmiddels alweer bijna 3 jaar geleden) is getroffen door orkaan Katrina. Wat een ravage nog steeds, veel onbewoonde woningen, slechte wegen, leegstaande kerken en verlaten shoppingmalls. Een raar iets van deze ramp is dat men nu alleemaal Nederland kent, want daar komen de mannen en vrouwen vandaan die de stad adviseren over het bouwen van dijken... en voor veiligheid gaan zorgen!
Soms staat er ineens een goed opgeknapt huis tussen, want wat hebben ze hier mooie huizen. Schitterende houten huizen met fraaie veranda's waar vaak een schommelstoel opstaat en zo tegen het eind van de dag, als de ergste hitte is verdwenen, zitten mensen op de houten trappen of in de schommelstoelen en is mijn beeld van deze heerlijke stad kompleet. Vannacht hebben we een bijzondere fraaie kamer geboekt in een hotel/pension pal in de French Quarter, een familiebedrijf van 2 zusters dan al 3 generaties in de familie is.
We zullen met moeite afscheid kunnen nemen van deze stad.

Inmiddels zitten we in... Austin Texas waar The Sky is crying helemaal klopt want afgelopen nacht zijn we bijna van de camping afgeregend... maar dat is alweer vergeten en afgedroogd want we hebben een hete, leuke stek gevonden op een camping buiten de stad waar een echtpaar van de reeënfamilie(je zult Jan moeten vragen van welke tak) ons op stond te wachten. Het mooie beeld van de bluesheld van deze muzikale stad al gezien, Stevie Ray Vaughan is voorgoed in brons gegoten en door Jan op de foto gezet, en overziet het park waar menige jogger zich op een ongezonde manier in het zweet werkt. Wij zitten in de koele airco van de bibliotheek achter supersnelle pc's. Jan geniet van de laatste Spelen nieuwtjes en natuurlijk hopen wij ook op goud voor de waterpolodames.

Straks op zoek naar de muziek in de straten.

Elvis has left the building...

2008-08-17T01:00:00.004+02:00

'' Hey how are you all doing?'Deze vraag wordt ons elke dag diverse keren gesteld maar niemand is geïnteresseerd in een antwoord. 't Is gewoon de standaard begroeting hier.

Tja, Elvis... we zijn in Graceland geweest en hebben genoten, zelfs nog een cd gekocht. De liefde voor The King komt commercieel tot uiting in diverse goed gevulde souvenirswinkels (waar ik de BBQ sausfles met een Elvisetiket een persoonlijk dieptepunt vond) of lippenbalsem, nagelvijlen, kleren, pennen en potloden, koektrommels, serviesgoed, koffers, roze pluchen knuffelauto's, legerkleding, al zijn cd's en dvd's. Het huis waar hij heeft gewoond, Graceland, vonden we erg mooi en voor Amerikaanse begrippen smaakvol ingericht. Vanuit Memphis zijn we er met de bus naartoe gegaan, een gitarist zorgde voor muziek en Elvisliedjes onderweg... Jan heeft schitterende foto's gemaakt. Ook sommige Elvis naapers, die trouwens voor geen meter op hem lijken, zijn een foto waard. Oude omaatjes gehuld in foute roze Elvis T-shitrs zijn op de foto vastgelegd. Iedereen draagt een Elvis shirt, ongeacht leeftijd of figuur... want wat zijn veel mensen dik, monsterlijk dik, maar aardig, vriendelijk en zeer behulpzaam. Het schijnt dat Lisa Marie (de dochter) nog af en toe in het huis komt om herinneringen op te halen. Het is duidelijk dat voor veel mensen Elvis de meest belangrijke persoon in hun leven is en zij hun levensstijl (Elivisstijl) zeer serieus nemen. Wij hebben ons de ogen uitgekeken en vonden het een zeer welbestede middag. Memphis is duidelijk een arme stad, erg veel leegstand, en achterstallig onderhoud. Het Peabody hotel is the place to be, elke dag om 11 en om 5 uur komen hier de 5 hoteleenden de lift uitgewandeld, ze dribbelen over de rode loper en gaan drinken in de fontein in de grote lobby. Succes verzekerd, ook wij stonden erbij en keken er naar. Memphis is ons heel goed bevallen, de sfeer, de muziek, de vriendelijkheid, kortom de hele sfeer was geweldig.

Donderdag de auto opgehaald en richting New Oreleans gereden, we hebben voor de B-wegen gekozen, prachtige route, in elk dorpje diverse goed onderhouden kerken, maar veel armoedige houten huisjes, afgewisseld met prachtige mansions, je weet wel van die grote huizen met van die enorme pilaren ervoor. We overnachten in de nationale parken op hele leuke campings en betalen soms maar 11 dollar per nacht... Vanmorgen in de stromende regen aangekomen in New Orleans, een stad om van te genieten, waar Memphis meer blues is, is New Orleans meer jazz. (is Jan niet helemaal met me eens....) Ook de Amerikaanse Roel van Velzen zien spelen, hij is zwart, erg klein en swingt als een soulman. Jan heeft een mobiel meegenomen.. die niet werkt... dus overtollige bagage...Hij overweegt nu om dit kreng in de Mississippi te gooien, alleen staat op het weggooien van afval flinke boete's... De dollar is wel erg goedkoop maar zo goedkoop ook weer niet.

De eerste muggenbulten zijn al te pakken... de regen is opgehouden, de muziek klinkt weer volop en we overwegen om een nacht in the French Quarter een hotel te pakken zodat we heeeeel lang op kunnen blijven om van heeeeel veeel muziek te kunnen genieten.

Songs from the Southland

2008-08-12T23:47:00.003+02:00

Amerika is geen makkelijk land om binnen te komen... De vlucht verliep vlekkeloos en dan moet men dus in de rij voor de douane. Het was blijkbaar een lange dag geweest. Per persoon is men ongeveer 5 minuten bezig om 2 vingerafdrukken en een irisscan te maken, formulieren na te kijken en om met een forse klap een stempel in je paspoort te zetten. Gelukkig zijn de ambtenaren vriendelijker geworden in de loop der jaren, hoewel de slechtzittende uniformen zijn gebleven. Sorry sir, maar uw vingerafdrukken heb ik gekoppeld aan het paspoort van uw vrouw, en als men eenmaal niet goed in de computer zit...en de man kijkt hulpeloos naar een collega. Hulp wordt erbij gehaald en zowaar de computer loste het op. Oeps, mrs. nu zit het visumformulier van uw man in uw paspoort... Vriendelijk blijven lachen en ruim 2 uur na de landing stonden wij met onze bagage buiten in de zwoele warmte van Memphis. Grensovergangen in Afrika gaan heel wat sneller. In de taxi naar het hotel. Heerlijk hotel, midden in de stad, lekkere bedden en zalig slapen, maar niet nadat we even naar de Missippissi rivier zijn gelopen waar grote radarboten de rivier alle eer aandoen. De klok wees toen kwart voor negen 's avonds aan maar onze innerlijke wekker stond op kwart voor vier midden in de nacht!

Vanmorgen waren we duidelijk te vroeg voor de muziek in Bealestreet, maar nu komen de artiesten tevoorschijn en klinkt en blues, R&B uit alle kroegen en gaten en dat zijn er nogal wat. Genieten dus. De eerste cd's zijn al gekocht. Vanmorgen ook een bezoek gebracht aan het Soul en Blues museum, erg boeiend en vooral werd duidelijk in beeld gebracht hoe de muziek in het Zuiden van dit land verbonden is met de strijd van de zwarte mensen voor gelijke rechten. Het Mensenrechtenmuseum was vandaag gesloten, dit museum staat pal naast het motel waar in de jaren zestig van de vorige eeuw Dr. Martin Luther King werd vermoord. Voor deze kamer hangt een grote krans (plastic...) en de oude cadillacs uit die tijd staan nu permanent voor het motel. Morgenvroeg gaan we hier binnenkijken en voor 's middags hebben we een tour naar Graceland geboekt. We vallen met onze neus in de boter want het is deze week precies 31 jaar geleden dat de King is overleden en dit wordt uitgebreid ' gevierd' !!

Jan ligt nu in het zwembad op de 4e verdieping en ik kan hier gratis Internetteen' Service voor de gasten.

Overmorgen halen we de huurauto op en gaan we on the road met de nieuw gekochte cd's in de speler...

Walking in Memphis

2008-07-22T10:54:00.008+02:00

Op 11 augustus vliegen wij naar Memphis, Tennessee. De start voor onze muzikale reis door het Zuiden van Amerika. Natuurlijk gaan we Graceland bezoeken waar we het meest kitscherige Elvis souvenir willen kopen. In New Orleans willen we graag naar de Preservation Hall waar door oude muzikanten de blues wordt gespeeld. In de zomer van 1989 zijn we hier ook geweest; hoewel we er wel vanuit gaan dat er nu andere artiesten zullen spelen, gezien de leeftijd van de toenmalige muzikanten...
Ik wil proberen om af en toe, tijdens onze reis, een impressie op dit blog te zetten.
Sinds kort is Jan de trotse bezitter van een super de luxe digitale camera dus als het allemaal gaat lukken worden er ook foto's opgezet.
Zoals altijd zijn reacties meer dan welkom.

Azie in een collage

2008-04-09T09:24:00.002+02:00

Nog even een leuke foto-collage gemaakt vanuit Picasa.

Omdat...

2008-03-15T14:54:00.002+01:00

Omdat een foto meer zegt dan duizend woorden...

Dit is een schattig Bozo meisje in de buurt van Djenné in Mali die maar al te graag voor mijn camera wilde poseren.